"Wat heeft een boek voor nut als het je niet een betere versie van de werkelijkheid voorspiegelt?"

Verschillende antwoorden zijn er op deze vraag, en daarom vind ik hem mooi.

Uit: De gevleugelde van Arthur Japin

Nog even wat meer:

"Wat heeft een boek voor nut als het je niet een betere versie van de werkelijkheid voorspiegelt? De waarheid kende hij al. Die was hem te alledaags, te weinig ongerijmd en zo voorspelbaar dat het hem onmogelijk kon boeien. Waarom zou hij moeten lezen over iets dat hij zich toch al goed kan voorstellen? Wat hij met eigen ogen overal kon waarnemen hoefde hij toch niet ook nog eens verwoord te zien?"

Ik ben wel benieuwd naar een gesprek over dit onderwerp tussen Japin en Westerman. Westerman, die ik ooit met glinsterende ogen hoorde zeggen: "De waarheid is zo fantastisch, er is zoveel om mee te werken, er is zoveel.” Eigenlijk zou het moeten gaan tussen Westerman en degene die de vraag stelde, Alberto Santos-Dumont, maar die kan geen gesprekken voeren buiten het boek. Of wel? Is een polemiek tussen beiden mogelijk? Zou Westerman dat doen, met een fictief personage?

Kolja van Arthur Japin

Prima boek, waar de onderzoekszin voor mij vanaf druipt. 

Rusland, homoseksualiteit, opvoeden, doof zijn, muziek, Tsjaikovski, Bespreking wordt vervolgd.

De man van je leven van Arthur Japin

Vermakelijk verhaal, maar niet mijn favoriete Japin.
Te kluchterig, te veel fouten: "Ik heb nooit eerder tegen je gelogen", terwijl ze kort daarvoor een smoes had verzonnen om niet mee te hoeven op reis en dat zojuist uitgebreid besproken was. Zo dom zijn mensen niet. Te weinig eye-openers/verrassende inzichten. Dat bij familiedrama's de motivatie om 'je geliefden mee te nemen' is, dat je ze niet alleen achter wil laten met de ellende, is voor mij zo ongeveer de eerste die me te binnen schiet.
De symboliek van de kreeften en schelpen ligt er wat te dik bovenop (hoewel wel raak). Ook de 'manifestatie van de dood' is weinig vernieuwend. Het geschuif met de (vermeende) regie, en geheim op geheim stapelen is te veel gedoe.
Was het dan allemaal kommer en kwel. Nee, helemaal niet. Het leest als een trein. En dat komt toch door zijn taalbehandeling denk ik.

Een schitterend gebrek van Arthur Japin

Mooi boek met historisch decor. Dat is niet mijn favoriete genre en dit boek is daar geen uitzondering op. Niet meer en niet minder. Absolute aanrader om de eerste bladzijde nog eens te lezen nadat je het boek uit hebt gelezen. De vertelstijl is prettig, maakt dat ik me in kan leven in haar. En het begint (chronologisch dan) natuurlijk met een mooi verhaal. Verder lekker 'filosofisch' ook:
-Tolerantie is iets anders dan acceptatie. Onder tolerantie schuilt dreiging: de stemming kan ieder moment omslaan.
-"De rede biedt ons vele mogelijkheden tegelijk. De intuïtie kiest daaruit feilloos de beste." Lucia groeit op in de natuur en dat is voldoende, geeft haar alle antwoorden. Later komt ze in aanraking met een groep vrouwen die volledig voor de rede gaat, en vervolgens de vrouw van dit citaat.
-Om gelukkig te worden, moet je liefde geven.
En natuurlijk de Leidsche Fles, een soort batterij. [Spoilers ahead]

Hoewel het mooie verhaal waar het mee begint, niet het einde krijgt wat je droomt, is er toch een mooi einde, en is het verloop van het eerste verhaal ook wel mooi en eerlijk. Pijnlijk wel, dat haar uiterlijk en hun geschiedenis tussen hen in staat terwijl ze wel van en met elkaar kunnen genieten, duidelijk aan elkaar gewaagd zijn zo lang ze het niet allebei weten. Precies genoeg toeval in dit verhaal wat mij betreft: ze vinden elkaar weer, maar toch niet echt (en anders was het ook geen boek geworden). En zij raakt zwanger, maar misschien niet van hem (misschien ook wel). Wordt geen drama van gemaakt, prima.