De vrouw die ik nooit was van Majgull Axelsson

Zeer intrigerend boek met als leitmotiv (?) de vraag: Hoe was mijn leven gelopen als ik toen een andere keuze had gemaakt? Knap in elkaar gezet met verschillende versies van de naam van de hoofdpersoon. Het minieme onderscheid en het combineren van de namen maakt het verwarrend. Eerst vond ik dat vooral irritant, maar het draagt bij aan de beleving.

Beide versies zijn inleefbaar. Hoewel ik niet zo goed begrijp dat Mary Sverker niet verlaat. Ik snap dat het moeilijk is om een invalide te verlaten, maar Sverker zelf lijkt het niet op prijs te stellen. Zou ik zelf de derde lijn kunnen schrijven? Ook daar zijn varianten op te bedenken: 3a waarin Mary Sverker verlaat en journalist blijft, maar interessanter is 3b waarin ze hem verlaat en minister wordt en hun verhaal, inclusief het verhaal van 'het grijze ding' publicitair inzet voor haar politieke doelen.

Daarnaast voor mij leuk aan het verhaal:
Het ontstaan van de vriendengroep in een politiek-bestuurlijke omgeving.
De hoofdpersoon die minister wordt onder een minister-president die machtspelletjes speelt.

"Het was erg koud. Misschien zou mijn adem bevriezen, dacht ik, misschien zou die in de lucht blijven hangen als een dotje gesponnen suiker." Dat "dotje" maakt het heel schattig, maar de hele situatie is niet schattig.

Spitzen van Thomas Rosenboom

Een echte beklemmende Rosenboom met bedrog als belangrijk thema. Hoe Han, de hoofdpersoon, vooral zichzelf bedriegt. Het overspel en gelieg van Esther is het meest expliciet aanwezig, maar Han bedriegt zichzelf door voor zichzelf  te bedenken dat hij de enige is die niet bedrogen wordt.

Han heeft kinderachtige trekjes. Hoe hij opkijkt tegen Machteld "... was hij zich gaan koesteren in het overwicht van haar onwankelbare kennis - zij wist meer, deed alles beter en diepgravender dan anderen" en hoe hij dansschoentjes van Esther steelt als ze nog wil gaan dansen.
Han is misschien niet echt eenzaam -hij heeft immers Machteld en ook schaakvrienden- maar wel op zoek naar een vrouw. Hij begint het verhaal alleen dansend, wat ik een heel stoere actie vind. Maar algauw kom je erachter dat het meer onbedwingbaar verlangen was dan lef. Ook in zijn acties aan het einde van verhaal lijkt hij schaamteloos, maar al snel krijgt hij spijt. Ook wel omdat hij ten slotte inziet dat het niet Shanna is die hem bedrogen heeft, maar Esther.
Fijn om te lezen, het beroert en ik vind het taalgebruik mooi.

De schaduw van de wind van Záfon

Ik heb het halverwege weggelegd. Ik vind het geen goed boek. De zinnen en woorden komen op mij te vaak gekunsteld over. In het begin twijfelde ik zelfs even aan de vertaling. Ook het verhaal boeit me niet genoeg. Ik heb veel met boeken en bibliotheken, maar niet met spookverschijningen en toevalligheden die wel geen toevalligheden zullen blijken te zijn, en ik heb al helemaal niets met mysteries.

'... een waterig zonnetje dat  over de Rambla stroomde als een guirlande van vloeibaar koper.' In de eerste alinea al een emmer-zin. En een waterig zonnetje van vloeibaar koper?

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Ik heb het niet voor niets tot halverwege volgehouden. Maar ik lees liever iets anders.