Chaucer

Het interessantste trefwoord van ... blz. 141 van de Micropaedia Britannica

Chaucer, Jeffrey (1343?-1400) the outstanding English poet before Shakespeare and "the first finder of our language."

Schrijver van The Canterbury Tales

Stipriaantje

Een stipriaantje is een stroopballetje en komt voor het eerst voor in 1899. Het woord, in ieder geval (vlgs de etymologische Van Dale) van het stroopballetje zelf weet ik het niet. Het is vernoemd naar de dokter van wie het recept was. Hij heette Van Stiprianus Luïscius. Mooi he?

Ik zocht eigenlijk 'stopcontact'. Maar dat blijkt niet in mijn zilveren Van Dale te staan.

Belgen zijn geen kaaskoppen, maar verdienen het wel

Waar wij Nederlanders ons (dagelijks) brood verdienen, verdienen Belgen blijkbaar kaas.

http://www.gva.be/archief/guid/konsalik-kon-strijd-om-erkenning-niet-winnen.aspx?artikel=3a752af6-17b7-11d5-8b00-0008c7eaa20b

Het duister dat ons scheidt van Renate Dorrestein

Een boek dat je grijpt met enige afstand. Identificeren met één van de vertellers is moeilijk. Maar het verhaal is echt, voelt althans echt. Je wil dat er gesproken wordt, uitgesproken, hulp gezocht. Het einde is veelbelovend, maar zodra ik dit opschrijf bedenk ik dat er meer veelbelovende momenten waren. Met één verschil: de waarheid is nu bekend. Als het tenminste de waarheid is, maar weinig redenen om daaraan te twijfelen.
De invalshoek van het alwetende kind vind ik verrassend, verfrissend, maar is misschien ook wel wat de afstand schept. Het contrast tussen het kinderperspectief en de pesterijen is vooral in het eerste deel pijnlijk.

Een paar toevaligheden te veel naar mijn smaak, bv.oud-klasgenootjes die bijna verdrinken op het eiland waar Loes cs heen gevlucht zijn. Maar omdat ze niet essentieel zijn voor het boek nmm niet al te storend. Was het niet mooi geweest om Loes de Luco's te laten redden? Dat moeder en dochter feitelijk allebei de Luco's hebben gered? Past niet in het beeld dat we van de relatie Loes-Luco's moeten krijgen, denk ik.

Boek verzorgd in Schiedam. Whatever dat mag betekenen, toch leuk.

Mysterieuze gulle gever

Ik vind bij thuiskomst twee Engelse boeken buiten op de vensterbank. Dank aan de mysterieuze gulle gever! Ik word sowieso blij van boeken, en van zo'n gebaar. Zie-je-wel dat de mens goed is.

De schaduw van de wind van Záfon

Ik heb het halverwege weggelegd. Ik vind het geen goed boek. De zinnen en woorden komen op mij te vaak gekunsteld over. In het begin twijfelde ik zelfs even aan de vertaling. Ook het verhaal boeit me niet genoeg. Ik heb veel met boeken en bibliotheken, maar niet met spookverschijningen en toevalligheden die wel geen toevalligheden zullen blijken te zijn, en ik heb al helemaal niets met mysteries.

'... een waterig zonnetje dat  over de Rambla stroomde als een guirlande van vloeibaar koper.' In de eerste alinea al een emmer-zin. En een waterig zonnetje van vloeibaar koper?

Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Ik heb het niet voor niets tot halverwege volgehouden. Maar ik lees liever iets anders.

Bonita Avenue van Peter Buwalda

Een heftig boek, gaaf om te lezen, taal waar ik van heb genoten. Een verhaal dat meesleurt. Tot Joni's kind van Aaron bleek overigens. Toen werd het voor mij te toevallig. Raar eigenlijk, want ik denk nu dat dat toch wat normaler is, een kind van je ex, dan zo'n porno-carrière of iemand die plotseling wiskundige wordt. Heb de hele tijd ook wel in mijn hoofd: er gebeurt wel erg veel, kom op het is geen Shakespeare. Maar goed, anders hadden 'ze' er ook geen boek van gemaakt, als het allemaal normaal was geweest.

Ik hoopte dat het goed zou komen. 'Ga nou met hem/haar praten. Vertel het nou, dan komt het wel goed.'

Waar gaat het over? Over vaders, en misschien ook wel over moeders/familie.
Siem die zonder moeder opgroeit, en van zijn vader niet mag judoën (zijn vader proost uiteindelijk wel op zijn kampioenschap), omdat zijn vader in een jappenkamp heeft gezeten. De relatie met zijn vader is moeizaam.
Siem die Wilberts vader is, maar er niet was in zijn jeugd, en nu worstelt met dat vaderschap.
Aaron, die Siem vooral als Joni's vader ziet en tegen hem opkijkt, hem bijna adoreert. En die zelf graag vader wil worden.
De biologische vader van Joni en Janis die er nooit was (vertegenwoordiger en speelde in een bluesband).
Alleen Aarons vader lijkt 'normaal'. Hij gaat hem zoeken na de vuurwerkramp. Aaron verzint de dood van zijn vader als excuus voor het wegblijven van zakelijke afspraken. De pleegvader/oom van Wilbert die hard en op geld belust de belangen van zijn zus en neefje verdedigt.
Tinekes vader, leraar wiskunde, die Siems wiskundetalent ontdekt.
Rusty's vader die mislukt als goochelaar en overlijdt aan een hartaanval. En dan nog de vader/ouders van een werknemer van Joni: geobsedeerde fans van Mussolini.
Boudewijn, stiefvader van Joni's en Aarons kind.
De familie waarin Isabelle (jong vriendinnetje van Siem) wordt geadopteerd: juist allemaal succesvolle, invloedrijke mannen en vrouwen.

Over wiskunde en rede, in de knoop zitten

Over discipline, judo, vechten (letterlijk en figuurlijk)

Over seks en porno. Joni natuurlijk. Siem en Tineke die geen seks meer hebben. Wilbert die wordt veroordeeld om aanranding.

Overspel: Joni bedriegt Aaron, Siem bedriegt Tineke, Siem en Tineke zijn hun relatie ooit begonnen met overspel. Aarons moeder wordt verliefd op iemand anders, correspondeert daarmee maar als zijn vader daar achter komt zet het niet door.

Geheimen (zie ook overspel)
Siem verzwijgt voor zijn vader dat hij judoot. Het hele gezin verzwijgt dat Siem niet de biologische vader is, Wilbert wordt zo lang het kan verzwegen. Joni verzwijgt (met Aaron) haar porno-activiteiten, dat ze contact heeft met Wilbert, tegen Aaron dat ze samen een zoon hebben, en in Amerika haar verleden. Aaron die niet tegen geheimen kan. Siem verzwijgt voor Tineke wat hij denkt en later weet over Joni, en Siem die vol geheimen aan zijn ministerschap begint.